ŞİİR DÜNYASI (Can YÜCEL)

“…Ben şiiri ciddiye almıyorum ki zaten, yeter ki şiir beni ciddiye alsın! Davetsiz misafirdir... Pat diye gelir o, ya bir Afrika menekşesini ya ölen bir delikanlıyı bahane eder, oturur karşıma, kaldırabilirsen kaldır artık...” diyen Can Yücel, çağdaş şiirin temeli olan ve özellikle gerçeküstücülerin üzerinde önemle durdukları bilinçdışını özgürleştirme ve imgeyi dönüştürme işlemi, onun şiirinde, Türk edebiyatında az gördüğümüz bir ataklık ve isabetle uygulanır.

Öfke ve sevgi, nefret ve lirizm de Can Yücel’in şiirlerinin temel öğeleri. Öfkeyle olumsuzlama ve sevgiyle olumlama gibi iki tutumun arasında kalır bazen. Ve kendini anlatır “Davet” isimli şiirinde. İşte bugün şiir dünyamızda Can Yücel ve onun çok sevdiğim şiirlerinden biriyle sizler buluşturuyorum.

DAVET

“Şunları bir araya toplayayım.

Bir güzel muhabbet edelim” diye düşündüm.

***

Mutfak işinden de anlarım.

Donattım sofrayı.

Bayağı uğraştım.

Hepsinin, ayrı ayrı ne

yemekten, he içmekten

hoşlandığını iyi bilirim.

Bayağı da para gitti.

***

Birinin yediğini öbürü yemez.

Ötekinin içtiğini beriki içmez.

Dört kişilik sofra kurdum.

***

Mumları da yaktım.

Bak hepsi Erik Satie severdi.

Hatırladım.

Müziği de ayarladı.

Geldiler.

***

20 yaşında ben,

35 yaşında ben,

40 yaşında ben ve

bugünkü ben dördümüz.

***

Birden yirmi yaşımı, otuz beş yaşımın karşısına oturdum.

Kırk yaşımın karşısına da, ben geçtim.

Yirmi yaşım, otuz beş yaşımı tutucu buldu.

Kırk yaşım ikisinin de salak olduğunu söyledi.

***

Yatıştırayım dedim.

“Sen karışma moruk” dediler. Büyük hır çıktı.

Komşular alttan üstten duvarlara vurdular.

Yirmi yaşım kırk yaşıma bardak attı.

***

Evin de içine ettiler.

Bende kabahat.

Ne çağırıyorsun tanımadığın adamları evine...