MANEVİ EROZYON

Ahlaki kuralların yerine faydacılık geçince manevi erozyon yaşanmaya başlandı. İnsanların kendilerinden başka kimseyi düşünmemeleri sonucunda egoizmle birlikte çöküşler yaşanır oldu. Yalancılık ve bencillik sonucunda ise insan kendi öz benliğinden kopma eğilimi gösterme çabası içine düştü.

Kötülüğün bu kadar dünyada yer bulması ve kökler salmasının tek sorumlusu manevi erozyondur. Materyalist yaşam biçimleri, menfaatleri ve menfaatleri uğruna kendinden ödün vermeye başlayan insanları yarattı. Televizyonu açtığımızda artık etrafımızda kötülüğün kol gezdiğini gözlemler olduk. Maneviyat artık eskisi kadar değerli ve önemli değil. Değerleri olan erdemli insanlar teker teker yok olmaya başladılar. Geriye kalan idealist insanları enayi yerine görmeye başlayan bir kesim oluştu.

Manevi erozyonu oluşturan unsurların başında ise inançsızlık ve bana bir şey olmaz anlayışı yer almaktadır. Neye ne kadar değer vermemiz gerektiğini ise artık edinilen kar zarar hesapları belirliyor.

Bu manevi erozyon en çok gençlerimizi yuttu. Üstat Necip Fazılın da belirttiği gibi geçmişinden ve inancından yoksun bir gençlik yerine vatanına, milletine, bayrağına, dinine bağlı bir nesil inşa edilmesi gerekmektedir. Hedefi sadece para, eğlence, rahatlık ve materyalizm olmayan, davası ve inancı olan bir nesille geleceğimiz kurtulacaktır. Güçlü devletlerin bireyleri de güçlü olmalıdırlar. Güçlü olmak için ayakları yere sağlam basan alkol, kumar, uyuşturucu gibi bağımlılıklardan uzak bireyler yetişmesi gerekmektedir.

Çıplaklık adı altında özgürlüğü pompalayanlar şimdi kendi yarattıkları canavarla baş edemeyecek duruma geldiler. Özgürlüğün içerisindeki kendi kararını kendi faydana göre karar verme yetisini boşaltarak kabuk şeklinde içi boş bir düşünce sistemi yaratıldı.

Seküler dünyanın kölesi haline gelen bireyler materyalizmle doyurulmaya çalışılırken erozyona uğrayan maneviyatın eksikliği sonucu intihar oranları hızla artmaya devam etmektedir. Anlık zevk alma, anlık vazgeçiş ve anlık karar verme yetisi anlık hayat döngüsüne sahip olmamıza neden oldu. Toplumsal güven ve sosyal samimiyet kaybolan manevi erozyon sonucunda önemini yitirdi. Kimsenin kimseye artık güvenemediği bir yaşama biçimine sahip olmaya başladık.

Buzdağının görünen kısmında kadın cinayetleri, çocuk tacizleri, aile içi şiddet ve boşanma yer almaktayken görünmeyen kısmındaki manevi erozyon ve ahlaki yok oluşun konuşulmaktan korkulduğu bir dönem oluştu. İnsanı insan yapan değerlerimizi kaybederken bunu engellemeye çalışacak hiçbir çalışma yahut eylemde bulunulmadığını gözlemliyoruz. Üstad Bediüzzamanın canavar olarak ifade ettiği menfaatin ise toplum içerisinde kanayan bir yara olarak kol gezdiği görmezden geliniyor. Toplumun dejenerasyonunu düzeltmeye çalışmazsak geleceğimizin çokta parlak olmadığını rahatça söyleyebiliriz.