KIRK YILLIK VEFA

Büyüklerimiz, “Bir acı kahvenin kırk yıl hatırı vardır,” derler. Bu söz, en küçük bir iyiliğin bile uzun süre unutulmayacağını anlatan kıymetli bir Türk atasözüdür. Hikâyesi, 1895 yılında İstanbul Eminönü’nde kahvehanesi olan Üsküdarlı Bilge Yusuf ile bir Rum balıkçı arasındaki dostluğa dayanır. Anlatılanlara göre, Üsküdarlı Yusuf bir gün zor durumdaki birine bir fincan kahve ikram eder. Aradan yıllar geçer, şartlar değişir; ancak o bir fincan kahvenin hatırı silinmez. Tarihimizdeki bu anlatı, yapılan iyiliğin ne kadar küçük olursa olsun asla unutulmaması gerektiğini vurgular. Yaşanan bu derin hadise, insanlara iyiliğe ve güzelliğe dayanan tüm yolları açar; muhabbetin ne kadar önemli, bir insana yardımcı olmanın ne kadar değerli olduğunu hatırlatır.

Her insan, değer verip sevdiği kişilerle muhabbet etmek ister. Özellikle dostane bir yaklaşımla iletişim kuran nice insan vardır ki, bu ilişkilerde sevgi, saygı ve iyilik her zaman ön plandadır. Sevgiyle demlenen bir sohbete eşlik eden iki dostun birbirine verdiği değer, yüzlerinden okunur. Burada dostluktan ziyade kardeşçe bir yakınlık söz konusudur. Dostluk ve kardeşlikle kurulan bu bağ kolay kolay bozulamaz. Elbette zaman zaman kırgınlıklar veya mesafeler araya girebilir; ancak iki dostun birbirine ihtiyaç duyduğu anda mesafelerin hiçbir önemi kalmaz. Sevgiyle bir fidan gibi boy veren bu dostluklar çok anlamlıdır; insana “Ben her zaman yanındayım,” güvenini hissettirir. Günümüzde öz kardeşinden görmediği ilgi ve alakayı dostundan gören birçok insan vardır ve bu samimiyeti hiçbir maddi değere değişmezler. Varlığıyla huzur veren bu kişiler, yüzümüzde mutluluk çiçekleri açtırarak bizlere duygu dolu anlar yaşatır.

Bazen kendimizi, birlikte geçirdiğimiz güzel zamanları anarken buluruz. Hatıralar gözümüzün önünden bir film şeridi gibi geçerken, sevgiyle büyüttüğümüz o dostlukların kalbimizde ne kadar derin bir yer edindiğini anlarız. Gerçek dostlar, sıkıntılı olduğumuz zamanlarda yanımızda olmasalar dahi varlıklarını hissettirebilen ve “İyi ki varsın,” diyebildiğimiz insanlardır. Onlar, ömür boyu kalbimizde yer edinen, bağrımıza bastığımız ve bize iyiliğin en güzelini ikram edenlerdir.

Dilerim ki; muhabbeti baki kalan dostlar biriktireceğimiz; sevgiyi, ilgiyi ve değeri her zaman hissettirebileceğimiz bir hayatın mimarı oluruz. Efendim, kahve bahanedir; asıl şahane olan, muhabbetle, iyilikle ve güzellikle bir arada olduğumuz insanlarla bu hayatı paylaşmaktır. Tarihimizdeki o efsanevi dostluk hikâyesinde olduğu gibi, vefanın gücü her zaman etkileyicidir. Allah, bizleri iyilik ve güzellik dolu insanlarla karşılaştırsın. İnşallah.