GERÇEK DOSTLUKLAR

Dostun yüreğinin sesini en çok dostu duyarmış. Yaşadığı imtihanları, hüznün gemisine demir attığı zamanları hissedermiş. Bazen o kadar çok üzülürüz ki yaşadıklarımıza bir anlam veremeyiz. Nedenler, niçinler, sebepler ardı ardına gelir. Kendimizi yenilgiye uğramış gibi hisseder, yürüyecek yolumuzun olmadığını düşünerek öylece kala kalırız. Sesimizi duyan birileri olsun isteriz. Kanayan yaralarımızı saran bizi duyan insanların olmasını isteriz. İşte o anda dost diye anımsadığımız insanlar gelir aklımıza. Nasılsın? Diye soran en zor anımızda yanımızda olan veya ne kadar uzakta olursa olsun, yanımızda olduğunu hissettiren kardeş diye andığımız dostlarımız... Her insan hayatında imtihan edilir. Yaşadığı imtihandan ders çıkarır ve düştüğü zaman kalkmasını da bilir. Kimler yanında kimler değil, işte o zaman bunu yaşayarak daha iyi anlar. “Ben yanındayım” diyerek bizlere el uzatarak destek olan insanlar çok nadirdir. Bir insanın yaşadığı durumu pervasızca yorumlayarak üzen başımızı ağrıtan insanlar çok fazla olur.

Ancak hiçbir insan aynı durumu yaşamadan karşısındaki insanı anlamaz. Sadece anlamaya çalışır. Bu durum bence aynı kaptan su içip aynı yemeği yemek gibi bir şey. Dostluk sadece yaşanan mutluluğu paylaşmak değildir! Acı tatlı her anını paylaşarak yanında olduğunu hissettirmektir. Ben nice insanlar gördüm dost diye andığım, nice insanlar da gördüm ki dost zannettiğim. Dost zannettiğimiz insanlar çıkarcı işini hallettiği zaman gidenlerdir. Biz bu insanları yere göğe sığdıramaz yüreğimizin en hassas yerine alırız. O kadar çok değerinden fazla değer veririz ki ve ne yazık üzülen biz oluruz. Yere göğe sığdıramadığımız insanlar bizi hüsrana uğratmıştır, o yüzden dost sıfatını hak etmiyorlar. İnsanoğlu öyle bir varlık ki, herkesi kendi gibi zannederek hareket ediyor ve kendisi için yaptığını başka bir insanoğluna da kat kat değer vererek yapıyor.

Fakat işin iç yüzünü yaşadığı imtihanlardan dolayı dün yanında olan insanlar bugün olmayınca daha iyi anlaşılıyor. Yapmamız gereken acaba ben bir yerde hata mı yaptım, neden her şey böyle oldu? Diye düşünerek kendimizi suçlamak yerine, böyle yapan insanlara bir daha güvenilmemesi gerektiğini anlayarak sınır koymaktır. Yazar Kemal Sayar’ın dediği gibi: “Gerçek Dostlar insanı rahat ettirler. Yanında çocuklaşabildiğimiz, kendimiz olabildiğimiz, poz kesmek zorunda olmadığımız kişilerdir. Dost yanımızda olmadığı zaman da içimizde konuşması devam eden kişidir. Yani biz onunla konuşmaya devam ederiz. Onun varlığını desteğini yanımızda olmasını omuz hizamızda olmasını, fiziken var olmasa da psikolojik olarak hissederiz ve ondan güç alırız.”

Yazar Kemal Sayar bu konuyu çok güzel özetlemiş her zaman yanımızda varlığını hissettiren kişiler gerçek dostlardır. Yüzüne maske takan değil! “Seninle konuşmak çok iyi geldi” diyebildiğimiz bir dostu olmalı insanın. Menfaati çıkarı uğruna davranışta bulunanlar değil, bizi gerçekten seven değer veren, her anımızda yanımızda olan dostlar olmalı hayatımızda. Aksi takdirde kandırılan ve daima üzülen insanların içinde bizde oluruz. Gerçek dostluk, zamanın ve mesafelerin eskitemediği, çıkarsız sevgi ve sarsılmaz güven üzerine kurulu en nadide bağdır. Karanlıkta yıldız gibi parlayan, sözsüz anlaşabilen, hayatın fırtınalarında sığınılacak en güvenli liman olan bu özel insanlar, birbirlerinin sessizliğinde bile huzur bulur ve ruhun en samimi aynası olurlar. Umarım yargılamadan bizi dinleyen gerçekten seven dostlarımız hayatımızda var olur.