Gerçek Sınır Yük Taşımaz

Sizin davranışlarınızın, koyduğunuz bir sınırın, size daha iyi gelen bir şeyin başkalarına zarar verme, kırma ihtimalini düşündünüz mü? Peki bu ihtimal yüzünden suçlu hissederek geri adım attığınız da oldu mu?

Bu hafta, gerçek sınırların bazen başkalarını kıracağından, üzeceğinden ama gerçek sınırların, gerçek bir "hayır"ın bu etkiyi yaratmasının normal olduğundan bahsetmek istiyorum. Bu sizi kötü biri yapmaz, çünkü oluşan o duyguya doğrudan sebep olacak kaba bir davranışta bulunmadığınız müddetçe başka insanların duygusundan siz sorumlu değilsiniz. Herkes kendi iç dünyasını ve duygularını yönetmekten kendisi sorumludur. Eğer o dengeleyici araç hep siz olursanız, sürekli size ait olmayan bir yükü taşırken yorulursunuz.

Bunu bir örnekle açıklayalım. Örneğin bir arkadaş grubunda ya da iki kişilik bir arkadaşlık ilişkisinde fark etmez, bir yere davet edildiniz, bir plana dahil edildiniz ya da yapmak istemediğiniz bir şey sizden rica edildi. Cevabınız aslında hayır, ama şu düşünce sizi geri adım atmaya ya da uyumlanmaya zorluyor; arkadaş olarak benden talep edilen bir şeyi yerine getirmemek kabadır, bu onları üzerse beni de kötü bir arkadaş yapar. Bu yüzden ya kabul ediyorsunuz, ya da mahcup olarak, gerekçelendirerek hayır diyorsunuz.

İşte bu gibi durumlarda yapmanız gereken ayrımın kesinlikle şu olduğunu düşünüyorum; başka insanların üzülmüş ya da kırılmış olması, sizin sorumluluğunuz değil. İnsanların bazı konularda fikir ve duyguları vardır ve eğer sizin sınırınızı ihlal edememek onları üzüyorsa, ya da sizin kötü bir arkadaş olduğunuzu düşünmelerine sebep oluyorsa bu onların duygu ve düşüncesi. Suçluluk hissederek geri adım atmak zorunda değilsiniz.

Bu bir örnek tabii ama bu düşünce yapısını alın ve herhangi bir ilişkide, durumda, olayda sizin hakkınız olarak benimseyin. Yani mesele sadece herhangi bir şeye hayır demek kadar basit değil. Sizin siz olmanıza izin verilmeyen, sınır ihlal edilen her türlü alana ördüğünüz nazik ama net duvarı, kötü hissettirildiğiniz için yıkmak çok yorucudur. Durum ve kişilere göre yıkılan bir duvar çok dayanıksız olur.

Son olarak şu önemli noktanın da altını çizmek gerektiğini düşünüyorum; burada "empati yapmayın" demek istemiyorum. İnsanların duygularını anlayabilirsiniz. Onlara karşı kibar olabilirsiniz. Ama neyi yapıp neyi yapmayacağınıza; neyin karşı tarafın, neyin sizin hakkınız olduğuna karar verirken suçlulukla ya da uyumu bozmak kaygısıyla taviz vermeyin diyorum. Çünkü bunu yapmak otomatik olarak uyum dengesine dayanan bir dinamik oluşturur ve yükü dengelemek, uzun vadede çok yorucudur.